Bir Azim Timsâli;

 
       Fatih Sultan Mehmet Han ve Osmanlı Ordusu Trabzon seferinde, yolları gerçekten sarp ve aşılmaz bir dağa gelirler. Atla  gitmenin mümkün olmadığı bir alan . Fatih Sultan bu sarp dağda atından inip, eteklerini beline sokup, dağa yaya olarak tırmanır.

      Öyle yorulmuş ki, alnından akan terler burunları ucundan ve sakallarından nisan yağmuru gibi yere dökülmüş.
Fâtih'in bu halini gören, kafiledeki Sâre Hatun demiş ki:
      "--A sultanım, Trabzon nedir ki, savaş meydanlarının şehsuvarı attan insin, yaya yürüsün ve yorulsun?"
Fâtih Sultan ona şöyle derin derin bakarak şu dikkate mucip hikmetli  sözleri söyler:
       "--Bizim buralara gelişten maksadımız kale fethetmek ve servet kazanmak değildir. Buraları müslümanlara açmak, vatan yapmaktır. Allah'ın rızasını ve cihadın sevabını kazanmaktır. İslam'ın kılıcı bizim elimize emanet edilmiş. Eğer bu zahmeti çekmezsek, bize Gazi demek yalan olur; bundan dolayı çektiğimiz sıkıntılardan, daha çoğunu da çeksek yine azdır."