İnanan birey, inancını zihinsel düzeyde bırakmaz ve inandığı varlık ile yakın ilişkiler geliştirir. İnanan ile inanılan arasındaki bu ilişkilerden biri de duadır. Dua ilişkisi mümin ve Allah olmak üzere iki ana öğe ön plana çıkmaktadır. Allah ile insan arasındaki bu ilişki, İslâm'ın ana kaynağı Kur'ân'da çok sık bir şekilde göze çarpmaktadır. Nitekim Kur'ân'ın, dua ile başlayıp yine dua ile sona ermesi İslâm'ın duaya verdiği değeri göstermektedir. Kur'ân'ın ilk sûresinde, insan Rabbine hamdden sonra ancak O'na kulluk edeceğini ve O'ndan yardım dileyeceğini bildirir ve doğru yolu bulma ve sapıklığa düşmeme konusunda O'ndan yardım talep eder.(1) Yine Kur'ân'ın son sûresinde insan her türlü kötülükten Allah'a sığındığını ifade eder.(2) Aynı zamanda Kur'ân'a göre insanın var oluş amaçlarından birinin dua olduğu "Duanız olmadıktan sonra Rabbim sizi ne yapsın!"(3) diye ifade edilmektedir. Ayrıca Kur'ân'da Allah "Bana dua edin duanızı kabul edeyim."(4) buyurmaktadır. Bir başka ayette ise "O'ndan başka Tanrı yoktur. Dini yalnız kendisine halis kılarak O'na yalvarın." buyurmaktadır. Yine "Rabbinize yalvararak ve gizlice dua edin." ve "Korkarak ve umarak O'na dua edin."(5) demektedir.