Bir damla su ile bir okyanusu anlatmak ne kadar mümkünse birkaç kırık dökük cümle ile de bir hayat kaynağını anlatmak o kadar mümkündür herhalde. Sözler ne kadar kifayet eder anlamlar ne kadar tamamlanır bilinmez ama böyle bir maneviyat okyanusu anlatmaya çalışacağımız zat. 21. Yüzyıldan bizlerin arasından ötelerin yolcusu, Rabb’in sözcüsü, hakikat sancaktarı bir veli, bir mürşid-i kâmil Hasaneyni’l Hüdaverdi (k.s.) Hazretleri…

Silsile-i Saadatın on sekizinci altın halkası olan bu zatın boyu çok uzun, rengi buğday, sakalı şerifi geniş ve siyah olup arkadan görünürdü. Gözleri siyah, sesi “Radul melaikeleri” gibi yüksek idi.

Bu mübarek zat şöyle anlatıyor:

-Buhara’dan dönmek üzere iken Hace Bahaüddin hz. ne rastlamıştım ve “ Beni gönlünüzden çıkarmayınız.” diyerek niyaz etmiştim.

Zamanın büyük mutasavvıflarından Hasaneyn-il Hüdaverdi Hz. Cenab-ı Hakk'ın gerçek dostu, Sevgili Peygamberimizin hakiki varisi, Hakk'tan aldığını halka veren, kendisini Ümmet-i Muhammede adamış, nadir yetişen şahsiyetlerdendir. “Rical'in himmeti, dağlara takla attırır.” Sözünü, taht-ı terbiyesinde olanlara yaşatan; kendisine biat edenleri, süflî hallerden kurtararak inkişaf ettiren bir insan mimarıdır. Bu büyük zat hakkında ne söylense azdır. Koca Yunus'un dediği gibi: “Ben ol, bil!” demek, anlatmanın en kısa yolu olsa gerek. Allah dostlarındaki kudretin; ancak onlara inanmak, bağlanmak ve rüzgar önündeki yaprak misali teslim olmak suretiyle anlaşılacağını bilmek gerekir. İslamiyetin özü, ancak O ve Onlar gibi zatlar vasıtasıyla anlaşılır. Onların varlıksız varlıkları aleme rahmettir.

Şerafeddin Zeynel Abidin (k.s.) hazretleri Hicri 1292- Miladi 1876 yılı, Zilkade ayının üçüncü pazartesi gecesi Dağıstan’ın Timurhanşura vilayeti Ganip kazasının Kikuni köyünde, dünyaya teşrif etmiştir. Babası Abdürreşid Efendi, annesi Emine Sara Hatun’dur. Künyesi Ebul Fukara Şeyh Şerafeddin Zeynel Abidin ibn Abdürreşid Dağıstani’dir.